W dniu 19 czerwca o godzinie 1900 w parafii pw Św. Józefa Kalasancjusza w Rzeszowie a dokładniej w auli pod kościołem odbyło się kolejne spotkanie z cyklu Serce 2.0. Tematem spotkania była: Wspólnota – dołącz do sieci. Spotkanie składało się z siedmiu konferencji pomiędzy którymi była przedstawiona pantomima. Zaś na podsumowanie obejrzeliśmy dwa filmiki. Celem tego spotkania było pokazanie teologii zgromadzenia liturgicznego – Eucharystii jako wspólnego dzieła do którego każdy jest zaproszony przez Boga. Konferencje dla nas głosił o. Mariusz.

 

Na początku w pierwszej konferencji mówił o tym że tak zostaliśmy zaprogramowani że potrzebujemy siebie nawzajem. Było to pokazane na przykładzie gry w siatkę czy meczu Ligii Mistrzów. Istniejemy przynależąc do rozmaitych grup. Wiele z tych grup można określić mianem wspólnoty. Zaś najwspanialszą wspólnotą jest Kościół.

5

Druga konferencja stanowiła odpowiedź na pytanie: Dlaczego Bóg „ zaprogramował” w nas potrzebę wspólnoty?” – Bóg nas stworzył na swój obraz i podobieństwo co w praktyce oznacza że jesteśmy do Niego podobni. Skoro Bóg trwa we Wspólnocie – to nas też do tego ciągnie. Jest jeden we Wspólnocie Trzech Osób. Trzy Osoby Boskie pragną tego samego, czują to samo, kochają taką samą doskonałą miłością, która sprawia że nie ma wśród Nich żadnej skazy. Są idealną Jednością – Jednym Bogiem i Kościół chce być podobnie doskonały w miłości.
Następna konferencja trzecia już z kolei mówi o „podłączaniu do sieci”. Aby mogła powstać sieć wi-fi potrzebny jest router (czyli punkt z którego sygnał pobierają wszystkie urządzenia. I tym routerem jest Eucharystia z której czerpiemy i łączymy się w jedną wielką sieć. Ponadto przyjmując w Eucharystii Chrystusa jednoczymy się z całym Kościołem który otrzymał ten dar. Czy idąc do Kościoła czujesz się pozornie anonimowo? Wszyscy mamy wspólny cel, wyznajemy tą samą wiarę i wreszcie przyjmując w Eucharystii tego samego Boga. Jest w nas jeden Duch. Ważne że jesteśmy razem bo gdzie dwóch lub trzech się modli w imię Chrystusa tam On jest z nimi i wylewa ocean Swoich Łask.

 

W czwartej konferencji było wspomniane że Kościół nie jest nudny i szary wręcz przeciwnie- pełno w nim życia i różnorodności. Dlatego proponuje nam wiele ruchów które pomagają rozwijać wiarę. Wiadomo że nie zastąpią one nam Mszy Świętej i życia parafialnego ale są ich dopełnieniem. Istnieje wiele wspólnot np. Neokatechumenat, Ruch Światło-Życie, wspólnoty charyzmatyczne itp.

3

W piątej konferencji była mowa o tym że razem jesteśmy silni stanowimy zespół czujemy się potrzebni. Każda osoba ma wielkie znaczenie. Jedną gałązkę łatwo złamać ale cały pęk już bardzo ciężko. Po tej konferencji była przedstawiona pantomima pt. „Wspólnota”. Przedstawiała chłopaka niosącego krzyż. który spotkał dwoje ludzi którzy znęcali się nad dziewczyną (popychali i śmieli się z niej). Chłopak się zatrzymał i zastanawiał się co ma zrobić, lecz machnął ręką i poszedł dalej. Wówczas pojawiła się postać ubrana na czarno i podeszła do chłopaka i zaproponowała mu papierosy. Chłopak pokiwał głową, ale postać nie daje za wygraną i dalej namawia bohatera który w końcu ulega pokusie. Zadowolona postać znika ze sceny natomiast chłopak rusza z bardziej pochylonym krzyżem. Potem przychodzi zwykła osoba zaczepia chłopaka i gniewa się na niego kłóci się z nim aż uderza go w policzek. Następnie bohater znika ze sceny. Pojawia się dwoje czarnych ludzi którzy piją alkohol. Chłopak jest taki zgarbiony pod ciężarem krzyża że nie jest w stanie dalej go nieść i upada. Po czym wstaje i próbuje  jeszcze krzyż podnieść ale niestety bezskutecznie. Po chwili zauważa pijące osoby i dołącza do nich zapominając o krzyżu. Następnie wkraczają dwie czarne postacie i zaczynają popychać chłopaka. Bohater próbuje stawić im opór ale  nie jest w stanie sam sobie poradzić. Nagle pojawia się więcej ludzi i zaczynają bronić chłopaka. Wszyscy tworzą koło. Czarne postacie dalej próbują popychać wszystkich skupiają się na głównym bohaterze ale nie są w stanie pokonać wspólnoty. Zrezygnowane odchodzą. Ludzie którzy pomogli chłopcu wracają razem z nim do krzyża pomagają go podnieść i niosą razem schodząc ze sceny. Na zakończenie pantomimy w trakcie ich wędrówki został odczytany fragment z Listu św. Pawła Apostoła do Galatów: „Bracia a gdyby komu przydarzył się jaki upadek wy którzy pozostajecie pod działaniem Ducha w duchu łagodności sprowadźcie takiego na właściwą drogę. Jeden drugiego brzemiona noście i tak wypełniajcie prawo Chrystusowe.”(Ga 6,1a.2). Warto tu podkreślić, że nie tylko chodzi o moc ludzi chodzi o moc Nieba – Eucharystię. Wywnioskować było można również z niej że upadki zdarzają się każdemu i potrzebujemy wtedy kogoś kto pomoże nam wstać. Często wystarczy przykład kogoś kto idzie za Bogiem i jest szczęśliwy. Jego świadectwo motywuje nas wówczas do działania. Następną myślą jest to że szatan nienawidzi Kościoła i chce go zniszczyć jednak Bóg cały czas podtrzymuje i uświęca swoją wspólnotę na ziemi. Jezus powiedział: „Bramy piekielne go nie przemogą”. Kościół cały czas jest na wygranej pozycji. Może być 2:2 ale w tie-breaku i tak Bóg pogromi przeciwnika. Kościół jest pewniakiem.

Szósta i zarazem przedostatnia już konferencja mówiła o tym że każdy ma swoją funkcję w Kościele.

Ostatnia siódma konferencja nawiązywała do tego że jesteśmy powołani do Kościoła i dla Kościoła. Wiemy już że nie możemy żyć bez wspólnoty z innymi. Przykładem tutaj może być kiedy gramy do tej samej bramki strzelamy gole, walczymy o nagrodę jednocześnie czerpiąc z gry przyjemność. Kościół właśnie to nam daje. Nagrodą jest życie wieczne ale także już tu na ziemi doświadczamy radości i pokoju. I możemy razem przekazywać tę radość innym. Po prostu w Kościele jest fajnie. Na podsumowanie spotkania były puszczone dwa filmiki. Pierwszy: ŚDM w Rio de Janeiro Oto jest młodzież Papieża – wzajemna otwartość. Drugi: Together Everyone Achieves More – wzajemna troska.

Tekst i fotografie: Karolina Mendoń